→ کمال‌الدین اسماعیلکمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل
رباعیات
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
شمارهٔ ۸۱آتش که همه دلی ازو ناشادست←شمارهٔ ۸۲گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست←شمارهٔ ۸۳آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست←شمارهٔ ۸۴در پای تو دل گرچه زبون افتادست←شمارهٔ ۸۵هر کجا که ز مهرت نظری افتادست←شمارهٔ ۸۶گر افتدم آن ماه شبی مست بدست←شمارهٔ ۸۷عشق تو ز لطفها که با ما کردست←شمارهٔ ۸۸اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست←شمارهٔ ۸۹هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست←شمارهٔ ۹۰در عمر مرا با تو شبی خوش بودست←شمارهٔ ۹۱گر لاله بهجران تو خوشدل بودست←شمارهٔ ۹۲از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست←شمارهٔ ۹۳در بند جهان کسی که او بیشترست←شمارهٔ ۹۴تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست←شمارهٔ ۹۵تا تنگ دلم جای چو تو خوش پسرست←شمارهٔ ۹۶تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست←شمارهٔ ۹۷گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست←شمارهٔ ۹۸اندیشۀ تو چو در دل ما بنشست←شمارهٔ ۹۹این اشک که مونس من غمناکست←شمارهٔ ۱۰۰زلف که هزار عهد محکم بشکست←شمارهٔ ۱۰۱دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست←شمارهٔ ۱۰۲بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است←شمارهٔ ۱۰۳از عشق دهانت دل مسکین تنگست←شمارهٔ ۱۰۴هر چند که روی لاله بس دلگسلست←شمارهٔ ۱۰۵غمهای فراخ من نه در خورد دلست←شمارهٔ ۱۰۶بی روی تو شادی همه در درد دلست←شمارهٔ ۱۰۷در حضرت عشق هر که او مقبولست←شمارهٔ ۱۰۸دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست←شمارهٔ ۱۰۹شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست←شمارهٔ ۱۱۰تیغ تو که لب تا لب او دندانست←شمارهٔ ۱۱۱از بس که رخ لاله خوش و خندانست←شمارهٔ ۱۱۲وقتی که درو راحت درویشانست←شمارهٔ ۱۱۳آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست←شمارهٔ ۱۱۴شیرین دهنت که تنگنای سخنست←شمارهٔ ۱۱۵شادیّ زمانه عاشق طبع منست←شمارهٔ ۱۱۶درد تو دوای دل وارون منست←شمارهٔ ۱۱۷این خشک گیا که زرد چون روی منست←شمارهٔ ۱۱۸گر شرح دهم که بی تو کارم چونست←شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتلهدل خون شد و شرط جان گدازی اینست←شمارهٔ ۱۲۰گازر بچه را سپید کاری آهوست←