→ دیوان اشعارصائب
صائب
تک‌بیتهای برگزیده
از فهرست کتاب، به شعر دلخواهت برو.
تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۱ز شرم گنه، سرو موزون ز خاکم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۲از در حق کن طلب شکسته‌دلان را←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۳نگاهبانی خوبان شوخ چشم بلاست←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۴امید دلگشایی داشتم از گریهٔ خونین←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۵لاله دارد خبر از برق سبکسیر بهار←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۶آمد کار من ورشته تسبیح یکی است←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۷رویگردان نشود صافدل از دشمن خویش←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۸ناکسی بین که سر از صحبت من می‌پیچد←تک‌بیت شمارهٔ ۸۸۹در دل صاف نماند اثر تیغ زبان←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۰نماند از سردمهریهای دوران در جگر آهم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۱بر آن رخسار نازک از نگاه تند می‌لرزم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۲ز خواب نیستی برجسته‌ام از شورش هستی←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۳من آن شکسته پر و بال طایرم چون چشم←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۴در آتشم که چوآب گهر ز سنگدلی←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۵عبث مرغ چمن بر آب و آتش می‌زند خود را←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۶در آن محفل که من بردارم از لب مهر خاموشی←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۷به پای خم برسانید مشت خاک مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۸کشتی عقل فکندیم به دریای شراب←تک‌بیت شمارهٔ ۸۹۹از دل خستهٔ من گر خبری می‌گیری←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۰خراب حالی این قصرهای محکم را←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۱مرا ز روز قیامت غمی که هست این است←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۲شکسته حالی من پیش یار باید دید←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۳بنمایید به جز آینه و آب، کسی←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۴هر جا که کند گرد غم از دور سیاهی←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۵از قید فلک بر زده دامن بگریزید←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۶ماتمکدهٔ خاک، سزاوار وطن نیست←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۷احوال من مپرس، که با صد هزار درد←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۸نیست از خونابه نوشان هیچ کس جز من به جا←تک‌بیت شمارهٔ ۹۰۹آه از این شورش که ناز دولت بیدار را←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۰مدتی سجادهٔ تقوی به دوش انداختی←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۱گلشن از نازک نهالان یک تن سیمین شده است←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۲میدان تیغ بازی برق است روزگار←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۳فریب زندگی تلخ داد دایه مرا←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۴زندگی با هوشیاری زیر گردون مشکل است←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۵می‌زنم بر کوچهٔ دیوانگی در این بهار←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۶یوسف ما در ترازو چند باشد همچو سنگ؟←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۷چه ماتم است ندانم نهفته در دل خاک؟←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۸صحبت صافدلان برق صفت در گذرست←تک‌بیت شمارهٔ ۹۱۹شاهی و عمر ابد هر دو به یک کس ندهند←تک‌بیت شمارهٔ ۹۲۰به هر روش که توانی خراب کن تن را←