خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۶۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوشگه بذله شیرین گو گه باده رنگین کش
۲
نه فصل دیست آخر نه وقت میست آخرپس وقت کیست آخر مخموری و شو سرخوش
۳
گر سرو چمن رفته تو سرو چمان بازآور رفته گل حمرا تو پرده زرخ برکش
۴
چون غنچه چه دلتنگی خندیده چو گل ساغراز سردی دی غم نیست با مشعله آتش
صفحهٔ ۱ از ۳