خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۰۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گسترده اند مستان از پرنیان سادهدر دور بزم ساقی سیمین تنان ساده
۲
ساقی بکوی غلمان غلمان زباغ رضوانسرویست ماه پیکر بر سر کله نهاده
۳
خورکی کمر ببسته مه کی کله شکسته یا کی چمیده سروی بند قبا گشاده
۴
خواندم گلشن برخسار گفتم مهش بدیدارکی گل نشسته در بزم مه کی بپا ستاده
صفحهٔ ۱ از ۳