خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داریزفروغ شمع انجم همه شب فراغ داری
۲
تو که پر گلست باغت زهوای لاله رویانچه سر تفرج گل چه هوای باغ داری
۳
چه زنی چو سرو آزاد تو لاف سربلندیکه به بندگی عشقش تو چو لاله داغ داری
۴
چه بری زساقی بزم تو منت ایاغیکه زساغر دو چشمم همه دور ایاغ داری
صفحهٔ ۱ از ۲