خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا تو پند ز احباب خویش نشنفتیپی رضای بتان ترک خویشتن گفتی
۲
از این میانه تو را گوهر مراد که دادهزار گوهر غلتان گر از مژه سفتی
۳
تو را ز پردهٔ دل می‌دهد خبر دیدهگرفتم آنکه ز اغیار راز بنهفتی
۴
به خندهٔ دگرت می‌دهد چو گل بر بادگر از نسیم سحر همچو غنچه بشکفتی
صفحهٔ ۱ از ۳