خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۱۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنیآوخ ای غمزه جادو که چه پرمکر و فنی
۲
سبحه زاهد و زنار مغان هر دو گسستکه نه زاهد دل و دین دارد و نه برهمنی
۳
من کجا دعوی پرهیز کجا توبه کدامکه اگر خاره شود توبه تواش میشکنی
۴
به بناگوش و خطت مشک و سمن شاید گفتهم اگر غالیه سایند به برگ سمنی
صفحهٔ ۱ از ۳