خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آیینه کجا دیده ست، رخسار چو ماهش رابا سرمه چه آمیزش، مژگان سیاهش را
۲
گاهی نظری از لطف می کرد به سوی منبخت سیهم رم داد آهوی نگاهش را
۳
ای مور به این اندام، سرخیل سلیمانیدیگر چه ازو خواهی، بردار کلاهش را
۴
سنجیده کسی بیند گر جانب این گلشنبرقی به کمین باشد هر برگ گیاهش را
صفحهٔ ۱ از ۲