خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گل دگر ز دست کجا می گذارمتنتوان فریب داد مرا، خوب دارمت
۲
از تو ندیده ام به جهان بی وفاتریباور مکن گر اهل وفا می‌شمارمت
۳
در روزگار نیست مرا چون تو دشمنیدر حیرتم که این همه چون دوست دارمت؟
۴
کاری نکرده ای که نصیبم مباد، اگراز پیش دیده دور شوی یاد دارمت
صفحهٔ ۱ از ۲