خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۴ - در مدح حضرت امیرالمؤمنین علی (ع)
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاقبت گردید از طبع غرورافزای مننقطهٔ قاف قناعت، دانهٔ عنقای من
۲
درخور امید من، کامی ندارد آسماناز ترنج سبز او، کی بشکند صفرای من
۳
از غرور طبع باشد گر سخن کم می کنمهست خاموشی فغان گوش استغنای من
۴
در میان هردو دستم پرورد همچون صدفآسمان دانسته قدر گوهر یکتای من
صفحهٔ ۱ از ۹