خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۱۸ - ایضا در مدح خان مذکور
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رسید کوکبه ی موکب همایون فالسعادت دو جهانش چو سایه در دنبال
۲
چه موکبی، که چو خیل ستاره نزدیک استکه آسمان به رهش چون زمین شود پامال
۳
ز فوج کشتی لشکر، فضای لجه ی گنگبود سپهر کبودی درو هزار هلال
۴
سحاب فیض به بنگاله گشت سایه فکنبه مدعای خود ای سبزه همچو سرو ببال
صفحهٔ ۱ از ۱۱