خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ماشمع‌سان در سوختن‌ها پای بر جاییم ما
۲
کس ز حال تیره‌روزان جنون آگاه نیستهمچو شب در خود نهان از جوش سوداییم ما
۳
می‌رویم از خویشتن چون شمع با بال نگاهتا به رخسار تو سرگرم تماشاییم ما
۴
مشت خاک ما کند جولان قمری بر هواگرد راه جلوهٔ آن سرو بالاییم ما
صفحهٔ ۱ از ۲