خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تف آه من بسان حبابفرش و دیوار و سقف خانه شد آب
۲
شعلهٔ حسن او بسوزاندکز نقابش کنی ز چادر آب
۳
هر سحرگه زجام آئینهچشم مستش کشیده بادهٔ ناب
۴
دوش شرم نگه به آتش نرماز گل روی او گرفته گلاب
صفحهٔ ۱ از ۱