خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرام در مقام رضای خدا گرفتدست کسی که دامن آل عبا گرفت
۲
باشد چو صبح هر نفسش مایهٔ حیاتمهرت به دل هر آنکه زصدق و صفا گرفت
۳
ترسم مباد سنگ شود شیشهٔ دلماز بس ز سردمهری آن بیوفا گرفت
۴
در پرده شمیم گل از شرم شد نهانرنگت چو ا زخمار می از رخ هوا گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲