خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواستدست برداری اگر از سر خود دست دعاست
۲
مهر رویش به دل افزود زپهلوی دو زلفعکس مه چون دوشبه گشت در آیینه دوتاست
۳
مسلک عشق بود هادی ارباب طلبجاده هم راهروان را ره و هم راهنماست
۴
نوبهار است و دل بی سر و سامان مراچهچه بلبل و خندیدن گل برگ و نواست
صفحهٔ ۱ از ۲