خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفتجلوهٔ روی تو چون آیینه در خور دید و رفت
۲
در ره همت به پای شوق مانند حبابچشم را از هر دو عالم می توان پوشید و رفت
صفحهٔ ۱ از ۱