خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلنددر جهان غوغا از آن بالای موزون شد بلند
۲
سایهٔ نعلی ست در هنگام جولانش هلالمهر گردی از سم گلگون به گردون شد بلند
صفحهٔ ۱ از ۱