خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه کامها که قدح از تو برنمی گیردچه مایه فیض کزان لعل تر نمی گیرد
۲
بکن ستایش اهل کمال در غیبتکه روی آینه را کس به زر نمی گیرد
۳
بود زسرمهٔ آهم فروغ دیده مهرکه این چراغ به هر شعله در نمی گیرد
۴
بتی که نیست خبردار خویش از مستیچه می شود اگر از ما خبر نمی گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲