خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۶۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل به آن روی نکو می ماندمل به لعل لب او می ماند
۲
ماه اگر ماه شب چارده استبی کم و کاست به او می ماند
۳
ستم و جور بمن می گذردبه تو ای عربده جو می ماند
۴
باده تر طیب دماغم نکندسر خشکم بکدو می ماند
صفحهٔ ۱ از ۲