خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۷۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبششیرهٔ جان می چکد چون صاف لذت از لبش
۲
ناله از دل، آه گرم از سینه، اشک از دیده امرنگ از رخ، بو ز پیراهن، نزاکت از لبش
صفحهٔ ۱ از ۱
غزلیات