خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمینهر کجا نقش کف پای تو افتد بر زمین
۲
تا به کی تن پروری سازی شعار خود، که گردهر قدر گردد آخر نشیند بر زمین
۳
از عروج طالعت ای مدعی بر خود مبالهر که از بالاتر افتد می خورد بد بر زمین
۴
رنگ رخسارش هوا گیرد شبی گر در خمارصبح از شبنم گلاب ناب پاشد بر زمین
صفحهٔ ۱ از ۲