خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۱۰۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهستهچو آب جو که در گلها دود آهسته آهسته
۲
ز بس افشرده پا سنگینی غم بر دل تنگمبه رنگ سرو، آهم قد کشد آهسته آهسته
صفحهٔ ۱ از ۱
غزلیات