خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنکه نور دیده سازد روی آتش‌ناک راسرمه چشم ملائک ساخت مشتی خاک را
۲
گر دل آدم نبودی جلوه‌گاه حسن اوبا گِل آدم چه نسبت بود جانِ پاک را
۳
آه از این نقاش شورانگیزْ کز نقش بیانزنگ از دل می‌برد آیینه اِدراک را
۴
تا ابد از صورت شیرین‌لبان پرویزواردیده از حیرت ببندد خسرو افلاک را
صفحهٔ ۱ از ۲