خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر چون مسیح از لطف او بر اوج افلاکیم مایک ذره خاکیم از زمین آخر همان خاکیم ما
۲
با آن گل گلزار جان کس نام خود گل چون نهدحاشا که گوییم این سخن یک مشت خاشاکیم ما
۳
از پرتو شمع ازل گر زنده شد جان چون شررمیرد چو گردد دور از و زین غصه غما کیم ما
۴
جایی که سیمرغ خرد در قاف قدرت کم پرددر جلوه ما همچو مگس یا رب چه بی باکیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳