خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از قبول دگران طبع ملول است مراور تو رد می کنیم عین قبول است مرا
۲
خیره چشمی است بخورشید جمال تو نظرچکنم مردمک دیده فضول است مرا
۳
بروای همدم و بر من مفکن سایه مهرکه دل از سایه خود نیز ملول است مرا
۴
مهل ای گریه که گردی رسد از من بدلیچند روزی که در این خانه نزول است مرا
صفحهٔ ۱ از ۲