خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند باشد چو مسیحا سر افلاک تو راخاک ره باش که گل بر دمد از خاک تو را
۲
شاهد جان نکند صورت خود از تو دریغگر چو آیینه بود چشم و دلی پاک تو را
۳
حسن او دیده ادراک شناسد چه کنمگر نباشد خبر از عالم ادراک تو را
۴
شهسوارا به رکاب تو سر بوسه که داشتکه سر خلق همی سود به فتراک تو را
صفحهٔ ۱ از ۲