خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای داده زآستان خود آورارگی مرادر خاک ره نشانده به یکبارگی مرا
۲
از بس که خون خورم ز غمت بیخود اوفتممردم نهند تهمت مِی‌خوارگی مرا
۳
دردا که هست چاره کارم هلاک و نیستغیر از تو چاره‌ساز به بیچارگی مرا
۴
باری چو دل شکسته ز سنگ جداییمای سنگدل گذار به نظارگی مرا
صفحهٔ ۱ از ۲