خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک ره چو غنچه خنده‌زنان بین به سوی ماباشد که بشکفد گل دولت به روی ما
۲
ای نوبهار جان مگر از ابر رحمتترنگی برآورد چمن آرزوی ما
۳
سر‌رشته گم مکن که ز عهد ازل تو راپیوند دوستی است به هر تار موی ما
۴
صد ره اگر ز سجده به پایش نهیم سرکی سر به ما نهد صنم تند‌خوی ما
صفحهٔ ۱ از ۲