خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن کعبه‌ی جان سوی خود می‌خواند از یاری مراای گریه در خون جگر آلوده نگذاری مرا
۲
بودم من ای خورشید‌رخ در خاک خواری ذره وشبرداشتی از خاک ره با این همه خواری مرا
۳
من چون سگ کوی توام خواهی بخوان خواهی برانکز خشم اگر رانی گهی از لطف بازآری مرا
۴
ساقی چو نرگس پیش تو چون سر بر آرم من ز شرمکز ساغر لطف و کرم شرمنده می‌داری مرا
صفحهٔ ۱ از ۲