خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه در غارت جان است دو چشم سیهتسر آن چشم سیه گردم و روی چو مهت
۲
حاجت صور و دم عیسی مریم نبودمرده را زنده کند بار دگر یک نگهت
۳
تویی آن ماه که خورشید بود بنده توبلکه خواهد که شود سایه صفت خاک رهت
۴
بکه نالیم ز بیداد تو؟ کز سایه حسنحلق در گوش بود چون مه نو پادشهت
صفحهٔ ۱ از ۲