خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این چه سروست که از گلشن جان خاسته استوین چه قدست که چون نخل گل آراسته است
۲
گرد بر دامن پاکت نرسد از ره کسخاصه گردی که از آلوده دلی خاسته است
۳
وای اگر آنقدر افزوده شود روز فراقکز شب قدر وصال تو فلک کاسته است
۴
عشق اگر تیغ برآرد سپر عقل چه سود؟بر سر بنده رود آنچه خدا خواسته است
صفحهٔ ۱ از ۲