خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکشب که در فراق جمال تو دلبرستباصد هزار روز قیامت برابرست
۲
با دوست گر سخن ز مسیحا رود خموشکز هرچه میرود سخن دوست خوشترست
۳
بازآ که چشم صید بتکبیر تیغ توچون گوش روزه دار بر الله اکبر است
۴
از بزم ما بصدق دل دیگران مروبنشین که گر تو جان طلبی هم میسرست
صفحهٔ ۱ از ۲