خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می خور که فکر عالم پر غم نباشدتعالم خوش است اگر غم عالم نباشدت
۲
با غم دلا بساز که این هم ز لطف اوستبا او چه میکنی اگر این غم نباشدت
۳
زان درد خوشه چین نکند در دل تو کارکز خرمن مراد جوی کم نباشدت
۴
در صید مرغ دل رخ همچون گلت بس استحاجت بدام سنبل پر خم نباشدت
صفحهٔ ۱ از ۲