خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه با روی نکو خوی نکو می بایدعاشقان را ز بتان تندی خو می باید
۲
چند کوشیم و نبخشد لب او آب حیاتکوشش ما چکند بخشش از او می باید
۳
نه که هر سرو قدی دل برد از دست کسیسرو سیمین بدنی غالیه مو می باید
۴
گوشه چشم من ای سرو سهی مایل توستمنزل سرو سهی بر لب جو می باید
صفحهٔ ۱ از ۲