خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کس که طاق ابروی او سجده گه کندرویش ز قبله گردد اگر روبه مه کند
۲
آن بت کسی که منکر من از نگاه اوستدین و دلش ز دست برد تا نگه کند
۳
گر شد گناه سجده همچون تو آدمیحقا که گر فرشته بود این گنه کند
۴
چشمت سواد دیده ما ساخت توتیااینها بود که خانه مردم سیه کند
صفحهٔ ۱ از ۲