خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لعلت به تلخ گویی دل در خروش آردمی تلخ و تند باید تا خون بجوش آرد
۲
ساقی ز فکر و عقلم هوشی که بود کم شدمی ده که مستی می بازم بهوش آرد
۳
در کوی میفرشان بی خانمان شدم منباشد که رحم بر من هم میفروش آرد
۴
گرشحنه محبت مستان عشق گیردرسوا ز خانه بیرون صد حرقه پوش آرد
صفحهٔ ۱ از ۲