خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان آفرین که جان همه عالم آفریدجان مرا ز محنت و درد و غم آفرید
۲
یکذره و هزار غمم کافتاب صبحدر ذره یی چو من غم صد عالم آفرید
۳
بر طاق نه فلک مه نو آنکه نقش بستماهی چو طاق ابروی شوخت کم آفرید
۴
دست قضا گهی که وجود تو می سرشتزآب حیات و شیره جان درهم آفرید
صفحهٔ ۱ از ۲