خلوتی با سعدی
بخش ۱۳ - نظر در اسباب وجود عالم
باب هشتم در شکر بر عافیت
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرشته‌ست بارئ شفا در عسلنه چندان که زور آورد با اجل
۲
عسل خوش کند زندگان را مزاجولی درد مردن ندارد علاج
۳
رمق مانده‌ای را که جان از بدنبرآمد، چه سود انگبین در دهن؟
۴
یکی گرز پولاد بر مغز خوردکسی گفت صندل بمالش به درد
صفحهٔ ۱ از ۵