خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگو که سر بگریبان نشسته غمناکمکه مست بوی محبت ز سینه چاکم
۲
چو ذر مهر تو از خاک برگرفت مراهمین بود شرفم ورنه من همان خاکم
۳
نظر بدیده ادراک در جهان کردمبجز تو هیچ نیاید بچشم ادراکم
۴
خوشم به رندی و آلوده نیستم از زهداگرچه غرق گناهم ازین گنه پاکم
صفحهٔ ۱ از ۲