خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آنکه همنفس یار خویشتن بودمرفیق و همدم و همراز و همسخن بودم
۲
خوش آنکه جلوه چو میکرد آفتاب رخشمن آفتاب پرستی چو برهمن بودم
۳
خوش آنکه در چمن حسن آنگل از مستیهمی شکفت و منش بلبل چمن بودم
۴
خوش آنکه لعل لبش چونشکر فشان میشدمن از نشاط چون طوطی شکر شکن بودم
صفحهٔ ۱ از ۲