خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان گردد خیالش چشم اشکبار منکه میپندارم اینک خواهد آمد در کنار من
۲
شب هجران چه سان بر بستر راحت نهم پهلوکه هر مو دور ازو خاریست در جسم فکار من
۳
ز من دارد فراغ آنشوخ و من در آتش محنتبدین امید میسوزم که خواهد گشت یار من
۴
چو مجنون بیرخ لیلی چنان کز وی غباری ماندمگر باد آورد روزی بکوی او غبار من
صفحهٔ ۱ از ۲