خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواهی که عاشقانه سماعت کند خوشانجانرا بر آستین نه و بر دوست برفشان
۲
صحبت خوشست و ناخوشم از غیر می کجاستتا کم کنند درد سر خویش ناخوشان
۳
تا کی عذاب جان کشم از زاهدان خشکبد دوزخیست صحبت افسرده آتشان
۴
ما زهر غم خوریم و حسودان بفکر مایارب حسود را هم ازین چاشنی چشان
صفحهٔ ۱ از ۲