خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پای سگی که دیده ام شب به در سرای اوبسکه بدیده سوده ام آبله کرده پای او
۲
بسکه صفاست بر رخش چون نگرد بر آینهآینه نیز بنگرد روی خود از صفای او
۳
شیوه ناز دلبران هرچه خوش آمدش فلکزانهمه دوخت جامه یی بر قد دلربای او
۴
پا و سر مرا ز هم فرق نمیکند کسیبسکه بسر همی دوم از پی باد پای او
صفحهٔ ۱ از ۲