خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۷ - در مدح نجم الدین محمود گوید
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شنید گوش من از هاتفی شب دیجورکه ای بخواب طرب خفته در سرای سرور
۲
خبر زباد اجل نیستت مگر که شدیچو گل بعمر دوروزه ز غافلی مغرور
۳
دگر بکوی عبادت کجا رسی هیهاتکه تاخت توسن طبعت براه فسق و فجور
۴
نماز تو بچه ارزد که در دعا باشیچو گل گشاده کف از بهرزر برب غفور
صفحهٔ ۱ از ۱۰