خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۱ - برای سنگ مزار سروده است
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای همنفس که میگذری بر مزار منزنهار یاد کن ز من و روزگار من
۲
نشکفته بود یک گلم از صد هزار گلناگه بریخت باد اجل نوبهار من
۳
من غمگسار خلق جهان بوده ام مداموا حسرتا که نیست کسی غمگسار من
۴
خاری که بر دمد ز گل من بر آوردگلهای حسرت از مژه اشکبار من
صفحهٔ ۱ از ۳