خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸
قطعات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کسی که سر بدر آرد ز روزن هستینگاه کن بدو نیکش که هر دو موجودست
۲
گر آفتاب سعات برو نظر نظر داردهمیشه همدم اقبال و بخت مسعودست
۳
وگر ز پرتو خورشید بخت شد محرومچو سایه تا بابد تیره روز و مردودست
۴
مکوش بیهده راضی بقسمت خود باشکه قسمت ازلی هر چه شد همان بودست
صفحهٔ ۱ از ۱