خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نَه هَرْچِه جانِوَرَنْد، آدَمیَّتی دارَنْدبَس آدَمی که دَر این مُلْک، نَقْشِ دیوارَنْد
۲
سیاه‌سیمِ زَرْاَنْدودِه چون بِه بوتِه بَرَنْدخَلاف آن بِه دَرآیَد کِه خَلْق، پِنْدارَنْد
۳
کَسان، بِه چَشْمِ تو، بی‌قِیْمَت‌اَنْد و کوچَک‌قَدْرکه پیشِ اَهْلِ بَصیرَت، بُزُرْگ‌مِقْدارَنْد
۴
بَرادَرانِ لَحْد را زَبانِ گُفْتَن نیستتو، گوش باش که با اَهْلِ دِل بِه گُفْتارَنْد
صفحهٔ ۱ از ۳