خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شرف نفس به جود است و کرامت به سجودهر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود
۲
ای که در نعمت و نازی به جهان غره مباشکه محال است در این مرحله امکان خلود
۳
وی که در شدت فقری و پریشانی حالصبر کن کاین دو سه روزی به سر آید معدود
۴
خاک راهی که بر او می‌گذری ساکن باشکه عیون است و جفون است و خدود است و قدود
صفحهٔ ۱ از ۳