خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گناه کردن پنهان به از عبادت فاشاگر خدای پرستی هواپرست مباش
۲
به عین عجب و تکبر نگه به خلق مکنکه دوستان خدا ممکن‌اند در اوباش
۳
بر این زمین که تو بینی ملوک طبعانندکه ملک روی زمین پیششان نیرزد لاش
۴
به چشم کوته اغیار در نمی‌آیندمثال چشمهٔ خورشید و دیدهٔ خفاش
صفحهٔ ۱ از ۵