خلوتی با ایرانشان
بخش ۱۳۵ - بزم طیهور و آتبین
کوش‌نامه
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز شادی خورش خواست طیهور و میبه شمشیرِ می رنج را کرد پی
۲
به رویش همه روز شادی نمودهمه خوبی و مهربانی فزود
۳
کشیدند چندان برش پای رنجکه گفتی زمانه تهی ماند و گنج
۴
برابر یکی کلبه بست از درختز درگاه طیهور تا پیش تخت
صفحهٔ ۱ از ۴